Widows: een criminele erfenis met een twist

Widows zou zomaar de verwachting kunnen wekken van een clichématig verhaal van een Afro-Amerikaanse vrouw die samen met onder andere een Hispanic het criminele pad op gaat als haar man na zijn overlijden een criminele erfenis achterlaat. Maar Widows werd geschreven door Steve McQueen, dezelfde regisseur en schrijver als Twelve Years a Slave, en dus mag je meer verwachten dan louter actie afgewisseld met een flinke dosis flauwe Amerikaanse humor. Dit is een serieus verhaal dat bij vlagen zelfs weet te ontroeren. Een absolute aanrader voor de kerstvakantie voor elk volwassen publiek.

Het verhaal speelt zich af op de achtergrond van een politiek schouwspel waarin de gevestigde blanke politieke erfgenaam Jack Mulligan (Colin Farell) het opneemt tegen de nieuwe Afro-Amerikaanse Jamal Manning (Brian Tyree Henry) in de strijd om het burgemeesterschap van een gesegregeerd stadsdeel van Chigago. Manning laat zich niet alleen zien op het politieke toneel, maar heeft zich ook gevestigd in het criminele circuit. Als een groep criminelen die met hem een schuld van twee miljoen te vereffen heeft, omkomt bij een politie-actie, zet hij een van de weduwes onder druk om die schuld alsnog in te lossen.

Harry Rawling (Liam Neeson) stond aan het hoofd van de groep en dus is het zijn vrouw Veronica (Viola Davis) die de twee miljoen bij elkaar moet zien te krijgen. Behalve een schuld heeft Harry ook nochtans een flink geldbedrag van vijf miljoen nagelaten aan zijn vrouw. Het probleem: de erfenis staat beschreven in een boekje en het geld moet nog gestolen worden uit het huis van de politiek grootgewicht Tom Mulligan (Robert Duvall), vader van burgemeesterskandidaat Jack Mulligan. Veronica neemt contact op met de andere weduwes en met de hispanic Linda (Michelle Rodriguez), die net haar winkel heeft moeten opdoeken, en de Poolse Alice (Elizabeth Debicki), die noodgedwongen als escort werk om aan geld te komen. Behalve rust in hun leven, is de miljoen die voor elk van hen overblijft meer dan welkom.

Tot zover klinkt het als een reguliere sentimentele actiefilm, maar er is ook diepgang. Het rouwproces van Veronica wordt breed uitgemeten: niet alleen verloor zij haar man, maar ook de mogelijkheid om een gezin te hebben met hem. Niet alleen op persoonlijk vlak, maar ook maatschappelijk vlak is de film veel meer dan een actiefilm: de segregatie en ongelijkheid in Chigago is een onontkoombaar onderdeel van het verhaal, als ook de politieke én religieuze invloeden die dat in standhouden of willen veranderen.

Voor je het weet word je, ondanks het ontbreken van een meeslepende soundtrack, meegesleept in het verhaal om er vervolgens met een plottwist met open mond uitgegooid te worden. Alles blijkt dan toch weer anders dan je dacht, en zelfs dat blijkt dan ook weer niet te zijn wat het leek. Deze film wil je niet een keer, maar het liefst direct nog een keer zien als je de bioscoopzaal loopt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *