Recensie: Christopher Robin

Honing, wie is er niet groot mee geworden? Winnie de Pooh, tientallen jaren later, in ieder geval wel. In The Hundred Acre Wood is Christopher Robin sinds zijn vertrek naar de kostschool niet meer gezien. Als op een druilierige dag ook Pooh’s prachtig gestoffeerde vrienden Owl, Rabbit, Piglet, Tigger, Kanga en Roo verdwenen lijken te zijn, besluit Pooh op zoek te gaan naar zijn oude boezemvriend. Via het deurtje waar Christopher altijd The Hundred Acre Wood binnenkwam, belandt Pooh ineens in hartje Lon Den: een pratende beer in de Britse hoofdstad garandeert hilariteit alom, maar is na de Paddington-films geen nieuwigheid meer.

Christopher Robin heeft inmiddels een vrouw en een dochter en werkt op de fish-in-the-see-afdeling van een kofferfabriek. Als nog meer bezuinigingen onvermijdelijk zijn en overwerk hem verhindert met zijn gezin een weekendje weg te gaan, staat Christopher Robin opeens oog in oog met Pooh en kan de langverwachte epiloog, na een wat langdradige samenleving van Robins leven, eindelijk beginnen. De prachtige combinatie van handgemaakte tekeningen en bladzijden die omgeslagen worden tussen de scènes door, zijn ook bij deze Pooh-film een prachtige toevoeging. Dat geldt ook voor de filosofische uitspraken van Pooh zelf.

I always get to where I am going
by walking away from where I’ve been.
– Pooh

De film Christopher Robin vertelt het klassieke verhaal over wat écht belangrijk is in het leven. Het cliché dat men uiteindelijk altijd voor familie of de liefde kiest, is gedurende de hele film onvermijdelijk. Robins vrouw Evelyn waarschuwt hem nog dat zijn werk er wel eens voor kan zorgen dat hij gaat doordraaien. Precies dat lijkt te gebeuren als Christoper Robin teruggaat naar The Hundred Acre Wood om zichzelf te bevrijden van de uiterst nieuwsgierige Pooh, die het hem onmogelijk maakt een fatsoenlijk bedrijfsplan te schrijven.

“Life is happening now, right in front of you.”
– Evelyn

In The Hundred Acre Wood wordt duidelijk dat Pooh’s vrienden op de vlucht zijn geslagen voor een Heffalump. Als het bonte gezelschap al schuilend in het bos is gevonden, moet Christopher Robin die Heffalump eerst nog zien te verslaan. Buiten het zicht van Owl en het gehoor van Rabbit gaat Christopher in werkelijkheid de strijd aan met zijn briefcase of important things. Juist dat koffertje blijft achter in The Hundred Acre Wood en dus gaan Piglet, Tigger en Pooh halsoverkop naar Londen om het terug te brengen om te voorkomen dat Christopher opgegeten gaat worden door een Woozle. Wat is een Heffalump en wat is in hemelsnaam een Woozle? Juist al deze fantasierijke verzinsels maken de film krachtig en grappig en het vergeven van al die cliché’s de moeite waard.    

Terwijl de film juist ook op volwassenen gericht is, draait het plot uiteindelijk uit op een kinderlijke climax: The Hundred Acre Wood bestaat namelijk echt, net zoals alle pratende vrienden van Pooh die daar wonen. Het ontbreken van die extra laag, waarbij een overwerkte man terugkeert naar de imaginaire wereld van zijn kindertijd, maakt deze film net zo goed een film voor volwassenen als The Smurfs of The Chronicles of Narnia. Dat maakt de film niet minder leuk en juist grappiger, maar ook net iets te moeilijk voor kleine kinderen en net iets te simpel voor een volwassen publiek. Een gemiste kans of een slimme marketingsstrategie?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *