Eurovisie: na 44 jaar weer een winnaar

Is het lang geleden, is het lang geleden?

In 1975 won Teach-In het Eurovisie Songfestival in Zweden met Ding-a-Dong: dat weten we inmiddels allemaal. Zodoende kwam het Songfestival in 1976 naar Den Haag, maar toch dat was niet de laatste keer dat het Songfestival in Nederland was: in 1980 streek het Eurovisie-circus opnieuw neer in Den Haag, ondanks dat in 1979 Israël gewonnen had. Dat had alles te maken met een nationale rouwdag in Israël en een loting voor wie het dan maar moest gaan organiseren. Als men in 1980 geweten had dat het nog 40 jaar zou duren tot hét Europese muziekevenement van het jaar weer terug zou keren naar Nederland, had men het festival destijds waarschijnlijk iets meer met open armen ontvangen.

Tikketak gingen uren, hoe lang zou het duren?

Maggie Macneal behaalde in Den Haag met haar lied Amsterdam de vijfde plek. In 1987 werd opnieuw de vijfde plek behaald met Rechtop in de Wind, maar gedurende de hoogtijdagen van Ierland met vijf keer winst in tien jaar, zou het tot maar liefst 1998 duren dat Edsilia Rombley met Hemel en Aarde opnieuw een top-5-notering binnen wist te slepen.

Tikketak zou het doorgaan, dat je wilde weggaan…

Na 1998 zette het verval met de invoering van de televoting en de afschaffing van de jury’s, zich definitief in. In 1994 had Willeke Alberti’s Waar is de Zon al zo laag gescoord dat Nederland in 1995 een jaartje moest bankzitten: een regel die landen met de laagste punten verplichtte om plaats te maken voor de grote aanwas van nieuwe deelnemende landen in tijden dat er nog geen halve finales waren. In 2004 kwamen er nog meer landen bij en werd het systeem zodanig veranderd dat de slechts genoteerden het jaar daarop niet thuis hoefde te blijven, maar wel in de halve finale een plek moesten zien te bemachtigen voor de finale. Dat was voor Nederland zo mogelijk nog desastreuzer: het duurde tot 2013 tot Nederland zich plaatste voor de finale met Birds van Anouk.

In 2004 kwamen er nog meer landen bij en werd het systeem zodanig veranderd dat de slechts genoteerden het jaar daarop niet thuis hoefde te blijven, maar wel in de halve finale een plek moesten zien te bemachtigen voor de finale. Dat was voor Nederland zo mogelijk nog desastreuzer: het duurde tot 2013 tot Nederland zich plaatste voor de finale met Birds van Anouk.

Anouk was een verademing na de vele donkere jaren. In 2007 had de AVROTROS nog een goede poging gewaagd met Edsilia Rombley en zelfs nog hetzelfde trucje uitgehaald als met Teach-In door het van oorsprong Nederlandstalige liedje naar het Engels te vertalen, maar het mocht niet baten. In 2009 werd bij de puntentelling de vakjury weer heringevoerd, maar in 2011 eindigden de 3J’s evengoed op de allerlaatste plaats in de halve finales. Anouk had met een liedje dat totaal niet Eurovisie was, toch de jury en de kijkers enthousiast gemaakt. Het succesvolle optreden brak een lans voor andere Nederlandse artiesten, die voorheen liever niet hun naam wilden binden aan zo’n weinig succesvol muziekevenement waar Oost-Europese landen altijd op elkaar stemden en het vooral draaide om de act en niet om de muziek.

Tikketak, al die nachten, bleef ik op je wachten…

Nederland was weer helemaal om: het Songfestival was weer de moeite waard om naar te kijken en je hoefde je niet meer te schamen om maandagochtend bij het koffiezetapparaat over het Songfestival te praten. In 2014 zagen we hoe Ilse de Lange en Waylon als The Common Linnets Nederland met Calm after the Storm naar de tweede plek zongen: de hoogste notering sinds de winst van Teach-In in 1975. Alleen Conchita Wurst kon Nederland van de zo gehoopte overwinning houden, ook al was Nederland hét land dat als een feniks uit de as herrezen was.

Het werd later en later, en voor je het weet denk je: waar is die tijd toch gebleven?

Van de weeromstuit van het succes haalde Nederland in 2015 met Trijntje Oosterhuis met Why why why de finale niet (waarom niet was wel duidelijk), maar in de jaren die volgden wist Nederland telkens de finale te behalen. Vorig jaar zagen we de helft van de in 2014 zo succesvolle Common Linnets terug in de vorm van Waylon, maar een top-10-notering zoals we inmiddels gewend waren, bleef uit. Nu was het Ilse de Lange, de andere Common Linnet, die een van de drijvende krachten was achter de Nederlandse inzending van dit jaar: zij stelde Duncan Laurence, die zij in haar team had gehad bij The Voice, voor als kandidaat voor het Songfestival in Israël. Na maanden de gedoodverfde favoriet te zijn geweest in de voorspelling, bezorgde Duncan met Arcade Nederland na 44 jaar eindelijk weer een overwinning op het Songfestival.

Tikketikketak… en dan bim bam bom!

De tijd is om!

Na 40 jaar komt het Songfestival dus weer terug naar Nederland en nu is de vraag: waar gaat het Songfestival gehouden worden? De allereerste keer dat Nederland het festival organiseerde, in 1958, was dat nog in Hilversum. De afgelopen twee keren, in 1976 en 1980, was dat in Den Haag. Die laatste keer zong Maggie MacNeal al over Amsterdam en volgend jaar is het precies 50 jaar geleden dat het festival daar, in de RAI, plaatsvond.

Ook andere steden zullen in de rij staan voor de organisatie. Een van die steden is Maastricht, waar in 1992 met het Verdrag van Maastricht de basis werd gelegd voor de Europese Unie. Een symbolische plek, maar helaas ook een plek die voor iedereen ver weg is. Een ding is zeker: ik ga, waar het ook is, heen, en ik ga er ten volle van genieten. Want voor je het weet is de volgende keer dat het Songfestival weer in Nederland komt, pas weer in 2064…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *