Erasmus zonder kamer in IJsland: van college naar je tent

Onderstaand artikel is een vertaling van “Erasmus sin alojamiento en Islandia: de clase a la tienda de campaña”, geschreven door Victor Navarro en gepubliceerd op 17 maart 2017 in El Faro de Reykjavík.


Victor Navarro / Reykjavik

“Vanwege het beperkt aantal woning moeten alle studenten aan de Háskóli Íslands op 1 juni vanaf 00.00 hun verzoek tot huisvesting indienen bij Studentagardar; de woningen worden toegewezen op volgorde van aanmelding.” Dat was het bericht dat halverwege mei 2016 door het huisvestingskantoor van de Universiteit van IJsland gepubliceerd werd. Mijn grootste fout was dat ik geen rekening had gehouden met het tijdsverschil. Ik stuurde mijn verzoek om 00.01 Spaanse tijd, toen het in IJsland nog 22.00 op de dag ervoor was. Door dit misverstand moest ik acht dagen later opnieuw het verzoek indienen en belandde ik uiteindelijk op plaats 290 van de wachtlijst. Pas op 16 december 2016 zou ik een kamer toegewezen krijgen in de studentenresidentie.

Ik had nog twee maanden tot ik naar IJsland zou verhuizen en mijn Erasmus-uitwisseling zou beginnen, dus maakte ik me niet al te druk: ik had nog genoeg tijd om iets te vinden.  Maar al naargelang de dagen weken werden, werd ik steeds nerveuzer. Ik bekeek alle verhuurderwebsites, mijn docent IJslands in Barcelona probeerde me te helpen door contact te leggen met vrienden op het eiland en ik schreef tientallen berichten aan IJslanders om koste wat het kost een kamer te vinden. De prijzen van de enkele beschikbare kamers waren exorbitant hoog en als student en werkloze kon ik me dat niet veroorloven. Voor slechts één maand in een eenpersoonskamer had ik al de helft van Erasmus-beurs van €1700 moeten besteden. Met nog twee dagen te gaan tot mijn vlucht naar het eiland, had ik nog steeds geen plek gevonden om te gaan wonen…

Veel opties waren er niet, aangezien de prijs voor een maand in een hostel gelijkstond aan die van die ene eenpersoonskamer die ik me niet veroorloven kon. Met de rug tegen de muur en met de gedachte dat ik zou moeten slapen onder een brug, was er nog maar één uitweg. Ik postte een bericht op de Facebook-pagina “Exchange students at Uni. Iceland” waarin ik uitlegde dat ik nog geen huis had en voorstelde dat als er nog iemand was die in dezelfde situatie verkeerde, we een groepje “homeless students” konden oprichten en samen konden kamperen op de Reykjavik Campsite tot we een verblijfplaats gevonden hadden. Verrassend genoeg kwamen er veel reacties en richtten we met 18 uitwisselingsstudenten een chat op om ons nieuwe leven in IJsland te beginnen in een tent.

Op 21 augustus kwam ik aan op het vliegveld van Keflavik en direct ging ik naar de camping. Stuk voor stuk kwamen ook de andere chatleden aan op het kampeerterrein. Canada, de VS, België, Engeland, Noorwegen, Denemarken, Nederland, Spanje, Italië, Slovenië, Frankrijk. Nationaliteit was niet van belang, want dat wat ons vanaf het eerste moment had samengebracht was het feit dat we allemaal uitwisselingsstudenten waren die weinig te besteden hadden en van wie niemand een betaalbare kamer had om in te wonen. We waren allemaal neergestreken in het duurste land ter wereld.

Nadat ik een bericht over mijn situatie had gepost in de Facebook-groep “Spanjaarden in IJsland”, vond ik gelukkig een kamer voor een goede prijs en waar ik een maand kon blijven terwijl ik zocht naar iets definitiefs. Ondanks dat ik degene was het kamperen had voorgesteld, sliep ik slechts één nacht in de tent. Ik was de eerste die vertrok, maar niet iedereen had zoveel geluk. De laatste zomerdagen bracht ik alsnog door op de camping met deze groep daklozen studenten, die we doopten tot “Camping Family”.

De eerste dagen op het eiland waren onvergetelijk. We ontbeten, aten en sliepen samen en stukje bij beetje ontdekten we de stad. We gingen liften, begonnen het eiland te verkennen buiten Reykjavik en ervoeren de IJslandse natuur. Alles leek goed te gaan ondanks dat we geen dak boven ons hoofd hadden. Echter, een week later begonnen de colleges op de universiteit en werd de situatie gecompliceerder. Naar college gaan en leven in een tent was allesbehalve makkelijk voor sommigen in de groep. Augustus kwam ten einde en de nachten werden kouder in september. Sommigen kwamen naar de les met wallen onder hun ogen en sliepen op de tafels. De situatie werd onhoudbaar voor de drie personen die halverwege de maand nog steeds op de camping zaten. De meerderheid had al een kamer gevonden na een intensieve zoektocht, maar die drie personen vonden pas iets tegen het eind van september, net op tijd voordat de camping de deuren zou sluiten aan het eind van het seizoen.

Meerdere malen gingen we naar het kantoor van Studentagardar, maar ze vertelden dat ze ons helaas niet konden helpen, dat er een ontzettend lange wachtlijst was, weinig kamers beschikbaar waren en er meer dan 1000 studenten waren die wachtten op een kamer. De laatste twee personen die op de camping zaten vonden uiteindelijk een kamer dicht bij de universiteit, maar deelden één kamer met twee bedden waarvoor ze elk 65.000 kronen (538 euro) per maand moesten betalen, in een huis dat ze met nog vier anderen moesten delen. Ikzelf vond ook een kamer in een klein appartement met één slaapkamer die ik deelde met een andere jongen uit de Verenigde Staten. Elke maand sliep de ene op de bank en de andere in de slaapkamer. We betaalden 70.000 kronen (580 euro) per persoon.

Eind december ging meer dan de helft van de groep terug naar huis en enkelen bleven in IJsland. Desalniettemin was die uitzichtloze situatie die ons bij elkaar bracht in het begin, verworden tot een vriendschap zonder grenzen. Een land met een ernstig probleem van woningschaarste dat niet genoeg huisvesting beschikbaar heeft voor uitwisselingsstudenten, was hetgeen dat ons als dakloze studenten bij elkaar bracht in een groep met de naam “Camping Family”. Dit verhaal kreeg een gelukkig einde, ondanks de exorbitante huurprijzen, maar we hopen dat toekomstige studenten die naar IJsland komen niet dezelfde situatie van angst en machteloosheid hoeven doormaken. Het is al moeilijk genoeg om je aan te passen aan een nieuw land en en te studeren aan een universiteit waar je de taal niet spreekt, om ook nog eens te moeten studeren, eten en slapen in een tent op een eiland in het noorden van de Atlantische Oceaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *